BASIS PRINCIPE VAN NATUURGENEESWIJZE
Onder natuurgeneeskunde verstaat men alle behandelings- en genezingsmethoden die ziekten trachten te voorkomen en/of te genezen door ondersteuning van het zelfhelende vermogen.
De zeven uitgangspunten van de moderne natuurgeneeskunde
- De natuur geneest ‘Vis medicatris nature’. De natuur bezit een kracht, de levenskracht, die streeft naar een optimaal functioneren van elk organisme. Er is een natuurlijke neiging naar gezondheid, een door de natuur gegeven vermogen tot zelfhandhaving zonder dat daarvoor van buiten ingegrepen hoeft te worden. Dit is het zelfgenezende vermogen, ook Physis genoemd. Een ander begrip wat we in dit kader ook gebruiken is homeostase, het vermogen van een organisme tot handhaving van het ‘inwendige evenwicht’.
- Allereerst is niet schaden belangrijk: ‘Primum non nocure’. Er wordt daarom gebruik gemaakt van natuurlijke middelen die niet schadelijk en niet verslavend zijn. Die middelen prikkelen de levenskracht. Alles wat er meer wordt gedaan dan het toedienen van een prikkel levert op den duur gewenning op.
- Ziektesymptomen zijn biologisch doelmatige reacties van de levenskracht op een verstoord inwendig evenwicht. Ze hebben een signaalfunctie, zodat we ons bewust kunnen worden dat er iets, in lichaam én geest, niet in orde is. Deze symptomen mogen niet onderdrukt worden.
- De oorzaak van een ziekte ligt nooit buiten de mens, maar wordt bepaald door het inwendige milieu van het lichaam. Er bestaat een grote diversiteit aan ziekten maar deze hebben met elkaar gemeen dat ze slechts kunnen bestaan op een vervuilde voedingsbodem. Er is altijd sprake van een opstapeling van afvalstoffen in het lichaam.
- Een holistische levensvisie. Hierbij zijn twee stellingen van belang:
a. Geest en lichaam vormen een eenheid.
b. De mens is onlosmakelijk verbonden met zijn omgeving.
Er wordt daarom gekeken naar haar relaties, maatschappelijk functioneren, voedingsgewoonten, sociale vaardigheden enzovoort. - Ieder mens is uniek. Er is dan ook niet één maagzweer hetzelfde. Ieder mens verdient daarmee een volledig individuele behandeling.
- De zelfverantwoordelijkheid van de mens. De natuurgeneeskunde treedt op als begeleider bij een proces van zelfgenezing van mensen. Ze biedt hiertoe het contact, de informatie en de middelen en/of methoden die nodig zijn, terwijl de cliënt een goede motivatie en de bereidheid tot zelfwerkzaamheid inbrengt.
